ฉันอยากรู้และอยากถาม
บางทีคนบนฟ้าอยากให้เรามีความสุข
แต่ก็มักจะทดสอบเราด้วยความทุกข์

บางทีหากเราอธิฐานว่าอยากเจอคนดีๆ
คนบนฟ้าจะส่งมาให้เราทดสอบเองว่าดีพอสำหรับเราหรือไม่
บางทีหากเราอธิฐานว่าอยากได้ความอบอุ่นและความสุข
คนบนฟ้าฟ้าจะส่งอุปสรรคมาให้เราแก้ปัญหาร่วมกัน
และจะได้อย่างที่เราขอพร

ใช่เราอธิฐานขอคนบนฟ้า อยากเจอคนที่ใช่
คนบนฟ้าส่งมาหลายคนแล้วให้เราทดสอบเอง
เราตัดสินใจและเลือกแต่ผลออกมาไม่ใช่อย่างที่คิด
คนบนฟ้าให้มาพร้อมกับบทลงโทษหากคุณเลือกผิด

เราเกือบทำลายชีวิตและอนาคตของคน คนหนึ่ง
เพราะเราเลือกเค้า แต่เค้าไม่ได้เลือกเรา
คนบนฟ้า ยังใจดีไม่ลงโทษ แค่ทดสอบเราสองคน
เราก็ต้องปล่อยเค้าไป ให้เค้ามีอนาคต เราเชื่อว่าเค้าจะเข้าใจ

บางครั้งอยากถามคนบนฟ้า ให้พรมาโดยไม่มีอุสรรคได้ไหม
อยากถามคนบนฟ้าว่าจะทดสอบไปถึงไหน
อยากถามคนบนฟ้าว่ายังอยากให้เรามีชีวิตอยู่ต่อไหม
อยากถามคนบนฟ้าว่าให้เรารอใคร
คนบนฟ้าจะให้เรารอทั้งชีวิตเลยมั้ย

หากพบแล้วใช่ คนบนฟ้าจะทดสอบอะไร
แล้วบททดสอบของคนบนฟ้ามีเยอะมั้ย

สุดท้าย...ต้องขอบคุณคนบนฟ้าที่ยังให้โอกาส
ขอบคุณ..คนบนฟ้าที่ยังไม่ลงโทษ
ขอบคุณ..ที่คนบนฟ้าให้เวลาได้นั่งคิดหลายวัน
ขอบคุณที่คนบนฟ้าให้เค้าบอกเราว่าทุกข์ใจ
หนักใจ เครียด..แค่ไหน

สุดท้ายจริงๆ อยากให้คนบนฟ้าบอกว่าสิ่งที่เราตัดสินใจ
คือสิ่งที่ถูกต้องที่สุดแล้ว..และอยากให้คนบนฟ้าให้อภัย
และคุ้มครองฉัน และเค้าคนนั้นตลอดไป........

กาลครั้งหนึ่ง นานมาแล้ว.....
อาเธอร์ถูกจับและจะประหารชีวิต
แต่กษัตริย์เสนอให้เขาเป็นอิสระ
ถ้าหากเขาสามารถตอบ
ปัญหาแสนยากข้อหนึ่ง ได้ถูกต้อง

อาเธอร์มีเวลาหาคำตอบ 1 ปีเต็ม ถ้าเขาตอบไม่ได้
เขาก็จะถูกประหาร 'คำถามนั้นคือ ....
สิ่งที่ผู้หญิงต้องการจริงๆ คืออะไร ?'

ปัญหาดังกล่าวช่างยากเย็นจนแม้นักปราชญ์ที่ฉลาดก็ยังงุนงง
เขากลับไปยังอาณาจักรของเขาและ
เริ่มหาคำตอบจากทุกผู้คน
แต่ไม่มีใครให้คำตอบที่น่าพอใจได้
คนส่วนมากจะแนะนำให้เขาไปปรึกษาเรื่องนี้กับยายแม่มดแก่
ซึ่งน่าจะเป็นผู้เดียวที่จะรู้คำตอบ
แต่ราคาค่าปรึกษาคงจะแสนแพง

แล้ววันสิ้นปีก็มาถึง
อาเธอร์ไม่มีทางเลือกอื่น

แม่มดตกลงจะให้คำตอบแต่อาเธอร์ต้องยอมรับเงื่อนไขแลกเปลี่ยนก่อน
นังแม่มดต้องการแต่งงานกับกาเวน
อัศวินผู้ทรงเกียรติสูงสุดของ
เหล่าอัศวินโต๊ะกลม
และเป็นเพื่อนที่สนิทที่สุดของอาเธอร์

อาเธอร์หนุ่มถึงกับสยองขวัญ
เพราะยายแก่หลังโกงเหม็นก็เหม็น
มีฟันเหลือซี่เดียว ตัวก็เหม็นเหมือนถังส้วม
ชอบทำเสียงประหลาดน่ารังเกียจ
เขาปฏิเสธที่จะให้เพื่อนรักแต่งงานกับหล่อน

ฝ่ายกาเวนพอได้รับรู้ถึงข้อเสนอนั้น เขายอมแต่งงาน
เพื่อชีวิตของอาเธอร์ และการดำรงอยู่ของอัศวินโต๊ะกลม

และยายแม่มดก็ให้คำตอบต่อคำถามของอาเธอร์
'สิ่งที่ผู้หญิงต้องการจริงๆ ก็คือการได้เป็นตัวของตัวเอง'
ทุกคนทราบได้ทันทีว่าแม่มดได้กล่าวอมตะวาจาอันยิ่งใหญ่
และอาเธอร์ก็รอดพ้นจากการประหารแน่นอน
และก็เป็นเช่นนั้นจริง


แต่ทว่า.......งานแต่งงานของกาเวนกับนังแม่มดช่างเหลือรับจริงๆ
กาเวนสง่าผ่าเผยเช่นปกติทั้งสุภาพอ่อนน้อม
ส่วนฝ่ายนังแม่มดเฒ่านั้นออกลายนิสัยเลวสุดเดช

ทั้งกินมูมมามด้วยสองมือ ทั้งเรอ ทั้งตด
ทุกผู้คนต่างรู้สึกอึดอัด และ
แล้วยามค่ำของวันส่งตั วก็มาถึง

กาเวนได้ปลอบตนเองพร้อมรับคืนสยองเขาก้าวเขาสู่ห้องนอนวิวาห์
ช่างไม่เชื่อสายตาตนเอง!!!!
หญิงสาวแสนสวยที่สุดที่
เคยพบพานนอนรออยู่เบื้องหน้า
กาเวนงุนงง ???? สาวแสนสวยเฉลยว่า

เพราะกาเวนช่างแสนดีกับหล่อน (เมื่อยามเป็นแม่มด)
ดังนั้นครึ่งหนึ่งของวัน เธอจะอยู่ในสภาพพิกลพิการน่า
รังเกียจส่วนอีกครึ่งหนี่งของวัน เธอจะอยู่ในร่างแสนสวยนี้

กลางวันเขาอยากให้เธอเป็นแบบไหน กลางคืนอยากให้เป็นแบบไหน?

เป็นคำถามที่ช่างโหดร้าย!!! กาเวนเริ่มคิดไตร่ตรอง
หญิงสาวสวยยามกลางวันเพื่ออวดต่อเพื่อนฝูง
แต่กลางคืนเมื่ออยู่สองต่อสอง เป็นยายแม่มด?

หรือว่าเขาควรจะเลือกยายแม่มดตอนกลางวัน
แล้วได้สาวสวยเพื่อเริงระบำยามค่ำคืนดี??
เป็นคุณหล่ะ
คุณจะเลือกอย่างไร ???
(กรุณาหยุดคิดสักนิดเมื่อตัดสินใจได้แล้ว ค่อย scroll ลงไปอ่านนะ )

.
.
.
.
.
.
.
.
.
เอาละ..

เมื่อได้คำตอบของคุณแล้ว
อ่านคำตอบของกาเวนที่อยู่
ข้างล่างนี้ กาเวนตอบว่า
'เขาขอมอบให้เธอเป็นผู้ติดสินใจเลือกเอง'
เมื่อเธอได้ยินดังนั้น เธอ
จึงประกาศก้องว่าเธอจะสวยตลอดเวลา
เพราะเขาได้ให้ความเคารพและให้เธอเป็นตัวของตัวเอง
นิทานเรื่องนี้ สอนให้รู้ว่า...

1. ผู้หญิงไม่ว่าจะสวยหรือจะน่าเกลียด ลึกๆ ข้างในเธอก็คือ แม่มด
2. ผู้หญิงจะกลายร่างเป็นแม่มด หรือเป็นสาวแสนสวยเมื่อไหร่
นั้นขึ้นอยู่กับ ความประพฤติของผู้ชาย

ขอให้พบรักแท้... สาธุ!!!!! !!

ตอนผมจบ ม.6จากโรงเรียนประจำจังหวัดแห่งหนึ่ง
ผมนั่งรถเมย์ไปสอบa-netกับเพื่อนพอไปถึงผมก็รอขึ้นห้องสอบ
ระหว่างนั้นผมได้เจอผู้หญิงคนนึงซึงเธอน่ารักมาก
ตอนแรกผมก็ไม่รู้ว่าเธอเป็นใครต่อมาเค้าเข้าก็มาคุยกับเพื่อนผม
ผมถึงได้รู้ว่าเค้าเป็นญาติกับเพื่อนผมก็ได้คุยกันนิดหนอย
พอสอบภาคเช้าเสร็จเราสามคนก็ไปกินข้าวกัน
ตอนผมก็ไม่ได้คิดอะไรก็แค่เห็นว่าน่ารักดี
จากนั้นเราก็เข้าสอบพอสอบเสร็จเราจะกลับบ้าน
พอดีแม่เค้าจะไปส่งเพื่อนผมเค้าก็เลยชวนผมไปด้วย
เพราะบ้านผมกับเพื่อนอยู่ใกล้ๆกัน
วันที่สองผมก็นั่งรถเมย์ไปสอบกับเพื่อนผมเหมือนเดิม
รอขึ้นสอบเหมือนเดิมเค้าก็มาเวลาเดิม
วันนี้ก็เป็นเหทือนเดิมแต่ตอนกลับแม่เค้าไปส่งเราที่
เดอะมอลล์เพราะเค้านัดเพื่อนไปดูหนังที่เดอะมอลล์
ผมก็ไปเดินเล่นที่เดอะมอลล์จากนั้นผมก็ไม่ได้เจอเค้าอีกเลย
แต่ผมก็รู้สึกดีกับเค้ามาก
ผมจึงอยากรู้จักเค้ามากกว่านี้ต่อมาเพื่อนสมัยประถมนัดเจอกันผมก็ไป
ผมเจอเพื่อนที่เรียนโรงเรียนเดียวกับเค้าสมัย มัธยม ก็ได้พบว่า
เพื่อนผมเป็นเพื่อนสนิทกับเค้าเลย
ผมก็เลยขอเบอร์เค้ากับเพื่อนแต่เพื่อนผมไม่ให้
เพื่อนผมบอกว่าต้องไปขอเอง
จากนั้นผมก็เลยมาขอเมลกับเพื่อนคนที่เป็นญาติกับเค้า
ผมก็เล่นmsnก็เลยได้เบอร์จากเค้าแต่ไม่เคยโทรไป
จากนั้นก็ได้คุยMกันแต่ไม่บ่อยแล้วผมก้รู้สึกว่าตัวเองเจอแล้วคนที่ใช่
แต่ผมก็ไม่กล้าที่จะบอกเค้าว่าผมชอบ
ผมจึงเพื่อนผมบอกว่าผมชอบเค้ารู้มัยว่าเค้าตอบมาว่าไง
เค้าตอบมาว่ารู้แล้วรู้นานแล้วผมงงเลยผมก็ได้รู้ว่าเค้ารู้ได้ไง
เพื่อนผมคนที่เป็นญาติกับเค้าบอก
ต่อมาเค้าได้ไปเรียนที่จังหวัดขอนแกน
ผมอยู่ในจังหวัดผมอยากจะบอกว่าผมชอบเค้าอยากให้เค้ามาเป็นแฟนผม
ถึงเวลาที่เรารู้จักรกันมัมจะน้อยแต่ผมก็รู้สึกกับเค้ามากไม่ใช่จะจบแค่นี้
เพื่อนผมสมัยประถมก็ได้เรียนที่ขอนแก่นเหมือนกัน
ผมก็ติดตามเค้ามาตลอดแค่ได้รู้ว่าเค้าเป็นไงสบายดีมัยแค่นี้ก็ทำให้ผมรู้สึกดี
ผมรู้ว่าผมไม่ได้มีความหมายกับเค้าเลย
เค้าไม่ได้รู้สึกอะไรกับผมเลยแม้กะทั่งความทรงจำเกียวกับผมมัมก็คงไม่มี
แล้วสาเหตุที่ผมไม่กล้าจะบอกว่าผมชอบเค้าด้วยตัวผมเอง
ก็คือว่าผมกลัวที่จะเสียเค้าไป
กลัวถ้าบอกไปเค้าจะไม่คุยกับผมอีก
กลัวว่าความเป็นเพื่อนเป็นคนรู้จักก็จะไม่เหลือ

ผมอยากบอกเธอว่า " เมื่อมีความรักเกิดขึ้น เราจะไม่มีวันอยู่คนเดียว
จะมีคนติดตาเราไปทุกที่ "

อยากบอกว่า คนๆนั้นคือ" เธอ" นะ

ความสุข... บางทีเราก็สามารถครอบครองมันได้
แต่ความสุขจะอยู่กับเราได้นานแค่ไหนนั้น
เป็นการยากที่จะกำหนดได้...

เพราะนอกจากจะขึ้นกับใจของเราแล้ว
สิ่งต่างๆที่แวดล้อม ผู้คนรอบข้าง
ก็สามารถทำให้สถานการณ์ของความสุขที่เรามี
เปลี่ยนแปลงไปได้เสมอ

..................................

ฉันว่าคนที่โชคดีที่สุด คือคนที่มีความสุขแล้ว
รู้ตัวเองว่ามีความสุข ซึ่งอาจฟังดูแล้วแปลกๆ กวนๆ
แต่ก็เป็นเรื่องจริง

ส่วนคนที่โชคร้ายนั้น คือคนที่มีความสุขแล้ว
ไม่รู้ตัวว่าสิ่งที่มีอยู่นั้นคือ ความสุข...

แต่เมื่อถึงวันที่ความสุขจากไป
เขากลับเพิ่งรู้สึกได้ถึงคุณค่าของสิ่งที่เคยมีอยู่
จึงได้แต่คร่ำครวญเสียใจ เสียดาย
เฝ้าเรียกร้องความสุขนั้นให้คืนกลับมา...

.....................................

ความสุขสำหรับใครบางคน ตลอดทั้งชีวิตอาจไม่เคยได้พบพาน
การเฝ้ารอผู้คนมาหยิบยื่นความสุขให้ อาจเป็นเรื่องยาก

แต่มีสิ่งที่ง่ายกว่านั้น...
นั่นก็คือการรู้จักมอบสิ่งดีดีให้แก่ใครๆ
เพื่อให้เขามีความสุข
แล้วความสุขนั้นก็จะสะท้อนกลับมาหาเราเองอย่างอัตโนมัติ

ความสุขจึงอยู่ที่ใจของเรานั่นเอง
...ขอเพียงรู้จักแบ่งปันออกไป
เราก็จะได้รับกลับมาไม่น้อยไปกว่ากัน...

++++++++++++++++++++++++++